Brain fuck of brain luck



Het is 3.00u. Midden in de nacht.

Ik kan niet slapen, mijn maag doet lastig en mijn hoofd slaat op hol.

Buiten regent het, met bakken valt het hemelwater naar beneden.

Ik luister naar het getik op onze veluxen want we slapen nog steeds op onze zolder.

Maar da's een ander verhaal.


Ik kan NIET slapen... en hoe harder ik probeer, hoe minder het lukt.

Ik merk dat ik mijn lieve wederhelft met mijn gewoel ook niet echt een goede nachtrust bezorg.

Sorry lieverdje...

Ondertussen ken ik mijn brein al wel... de ambetanterik. Hij slaat op hol.

Maar de laatste tijd gaat het beter. De angsten poppen niet meer zo vaak op en het gebeurt nog zelden, in de laatste weken dan toch, dat ik mijn eigen brein hoef te sussen met zelfcompassie en vertrouwen. Joepie, ik krijg het eindelijk onder de knie. Wat mijn brein, als het in overdrive schiet, nodig heeft. Ik luister ernaar, met liefde, met mildheid en praat ertegen alsof hij mijn beste vriend is.

En dat is hij ondertussen wel, meer en meer. Mijn brein, mijn vriend. Allé, vriendjes, want mijn brein bestaat uit 4 delen, 4 karakters als het ware. Boeiende materie. Onderbouwd met wetenschap.

Misschien moet ik daar ook eens over schrijven. Wat denk jij?


Ik wil leven!


Maar vannacht is het anders, het is geen angst, ik hoef niet te sussen, nee, ik wil verkondigen, uitschreeuwen, delen, leven... Ik wil leven.

Een onophoudelijke stroom van ideeën, gedachten, beelden en woorden flitsen door mijn hoofd.

En muziek.

Ja, er is muziek. Er is wel vaker muziek in mijn hoofd, maar nu klinkt het oorverdovend en ik vind het niet eens erg. Ik zing luidkeels mee, allé ja, in mijn gedachten althans. Het is tenslotte nog steeds midden in de nacht.

GOLDEN



Zou de maan er voor iets tussen zitten, of dat webinar dat ik zag?

Misschien is het wel het feit dat ik naar "Andermans zaken" keek met Kamal over KiKt.

Of het feit dat mijn jongste zo zalig in het leven staat. Alles omarmend. Ja, zelfs die isolatieweek en Corona.

Hoe ze dat deed, bewonderenswaardig. Geen enkele keer heeft ze geklaagd. Haar kamertje, haar veilige thuishaven. Ze heeft er geslapen, gegeten, geknutseld, getekend, gedanst, gezongen, ge-whattsapped (als dat al een woord is), geleefd en ze bleef positief creatief.

Misschien is het wel omdat het het jaar van de tijger is en ik een tijger ben in de Chinese horoscoop.

Of misschien is het wel omdat ik meer en meer inzicht krijg in mijn eigen zingeving.

In mijn missie, in mijn zijn.

Ik probeer er vat op te krijgen. Mijn hoofd... het barst bijna.

Ik zie plannen, woorden, richtlijnen, lachende gezichten. Ik zie verdriet en knuffels, ik zie warmte, ik zie leven. SOK! Hé, daar ben je weer!



Ik WIL schrijven!


Na anderhalf uur kan ik niet meer, het is ondertussen 04.30u

Het regent nog steeds.

De drang om op te staan is te groot geworden en dus sluip ik uit bed.

Als een dief in de nacht pluk ik mijn badjas van mijn kledingrek, trek 2 verschillende sokken aan, die toevallig op de grond liggen en ga de kamer uit, de trap af. Hij kraakt. Luid. Maar er is wellicht niemand die het hoort. Gelukkig.

En dan voel ik het, zo hard, zo fel, zo lang geleden.

Ik wil schrijven.

Ik nestel me in de zetel met een dekentje, klap mijn pc open en hier zit ik dan.


Woorden vloeien, zomaar, uit het niets.

Ik wil schrijven. Het is ontzettend lang geleden dat ik nog wou schrijven.

Alsof ik ontwaak uit een wel 100-jarige slaap.

En ik besef wat er al die tijd heeft gespeeld.


Het vuur gedoofd


Het vuur was gedoofd, num, verdoofd, verdwenen.

Motivatie nul comma nul.

En moe, zo moe, elke dag opnieuw.

't Zal aan mijn eten liggen, of aan mijn boosterprik.

't Zal aan het seizoen liggen, nood aan lente en zon.

Wellicht heeft mijn fybro er ook wel mee te maken. Maar dat heb ik al meer dan 10 jaar.

Ik moet meer bewegen, klopt. Maar als ik dat doe dan ben ik NOG "moeder" ha, sorry, ik vind dat een leuke woordspeling. Want ja, ik ben ook moeder ;)

Ik ben ALTIJD moeder, en ook MOE-der.

Moe ja, maar niet num, niet ongemotiveerd, niet onverschillig, niet wel willen maar het gewoon niet doen. Dat was er nog niet.

De MOE-d, ja jongens, ik ben op dreef wi, ontbreekt mij.

Ik word er zelfs MOE-deloos van.


Rouw als mist in je hoofd



Ik zoek geen excuus. geen zelfmedelijden, geen slachtofferrol die ik wil aannemen.

Ik wil vooruit, maar het is alsof er een mist hangt, in mijn hoofd.

In mijn lijf, in mijn leven.

Die mist heet ROUW.

Rauw is het wel degelijk, rauw en koud, eenzaam en hartverscheurend.

Op rouwen staat geen tijd, je kan jezelf niet ont-rouwen, hoe graag je dat ook zou willen.

De enige weg is erdoor. En die weg is mistig, verwarrend en pijnlijk.

Oh, ik leerde ze wel hoor, de rouwcurve met al zijn "stappen".

Maar het rare is dat ik ze niet doorloop zoals ik ze "geleerd" heb. Integendeel.

Ik ben niet in ontkenning gegaan, nog in kwaadheid, niet emotieloos.

Wel in angst en zorg, zorg om mijn mama gebaseerd op vroegere trauma's maar zelfs die heb ik kunnen counteren door mijn ondertussen expertise in veerkracht en positieve psychologie.

Maar wat ik niet zag aankomen, was de impasse en de apathie die rouw ook meebrengt.

Ik wist het wel, maar had misschien gedacht dat ik dat ook wel eventjes snel ging doorlopen.

WRONG!!

Er staat geen tijd op je rouwproces, er even "snel" door, vergeet het.

Het heeft me ook nog eens doen inzien dat het rouwproces voorgesteld door Dr. Elisabeth Kübler-Ross (1926 – 2004) echt niet meer van deze tijd is.



Ze heeft deze vijf fasen (ontkenning, boosheid, onderhandelen, verdriet/depressie, aanvaarding) ontdekt in het werken met mensen die op sterven liggen. In de palliatieve fase dus. En dat is terecht een fase. Van de palliatieve fase ga je naar de terminale fase en uiteindelijk ga je dood. Fases geven dus een lineair proces aan en suggereren dat de rouw op een gegeven moment over is na de laatste fase. Daarnaast wordt door de gebruikers van deze fasen vergeten dat die ontdekt zijn in de palliatieve fase en dus niet één op één over te zetten zijn op andere vormen van verlies en rouw. Ik zit niet in een palliatieve fase. Ik ga niet dood, allé, ooit wel hé, maar nu nog niet. Dus die rouwfases werken anders in de praktijk. Meer zoals dit:



Rouw verhoogt onze capaciteit om lief te hebben (Otto Kernberg)

Ik koester alle mooie momenten die er zijn geweest, ik ben ontzettend dankbaar voor de man die mijn papa was. We hadden een enorm hechte band, nog hechter dan ik ooit besefte. En dat maakt het net nog pijnlijker. Ik heb een plekje in het bos waar ik, als ik dat wil, elke dag naartoe kan.

Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn, nooit meer.

Toen mijn papa nog maar een paar maanden overleden was, keek ik, samen met Tom, mijn fantastische werderhelft naar een serie op Netflix. "After Life".

Ik heb de eerste aflevering zelfs niet eens uitgekeken. Ik kon het niet. Het trok op niks, naar mijn idee.

Teveel gevloek, teveel negativiteit, teveel bullshit. Nope, niks voor mij.

Maar hey, ik ben ook maar een mens.

Dat besefte ik des te meer toen ik "Normal People" zag op Canvas.


Normal People


Tom was gaan fotograferen en ik had positieve recensies gelezen over deze serie, dus ik dacht: Ideaal!

Ik ben totaal geen bingewatcher, kijk zelden echt TV, maar deze serie trok me en raakte me heel diep.

Ik kon niet stoppen met kijken.

Een prachtige serie gebaseerd op het boek van "Sally Rooneys" over "Normal People."


"In de serie volg je net als in het boek het on-off-liefdesverhaal van twee tieners in het kleine fictieve stadje Carricklea in het westen van Ierland. De Ierse acteur Paul Mescal (24) speelt de onzekere Connell Waldron, een populaire sportman met ontluikende angststoornissen. Connell valt voor Marianne Sheridan, pijnlijk gevoelig gespeeld door de Engelse actrice Daisy Edgar-Jones (21). Marianne is een intelligente loner uit een rijke familie die in het landhuis woont waar de moeder van Connell de vloeren schrobt. Dat verschil in sociale rangen zorgt voor heel wat spanning tussen beide personages. Hun overeenkomsten - hoe belezen ze zijn en hun nieuwsgierigheid naar de wijde wereld - worden ondermijnd door hun absolute onvermogen om op kritieke momenten met elkaar te communiceren, wat leidt tot hartverscheurende misverstanden."

Bron: De morgen


Toen ik het aan Tom vertelde hoe mij dit had geraakt, hoe herkenbaar het is. Hoe je ziet hoeveel mensen "strugglen" , nu nog zoveel meer door "je weet wel wat".

Hoe jammer ik dat vind, dat er zo weinig begrip is in deze maatschappij die vooral gericht is op het individu en prestatie.

Hoe hierdoor zoveel eenzaamheid is en miscommunicatie. Hoe we vergeten wat "oprecht v